این ظروف از ترکیب آهن و فلزات دیگر ساخته شده اند و بسیار با دوام و در مقابل فرسودگی مقاوم اند. این ظروف حاوی کروم، نیکل، مولیبدن و تیتانیوم هستند که به ظرف حالت سختی می دهند و آن را در مقابل آسیب ناشی از حرارت بالا، خراشیده شدن و ساییده شدن مقاوم می سازند.
ظروف استیل حرارت را به طور یکنواخت منتقل نمی کنند و غذا را باید مرتب در آنها هم زد تا یکنواخت حرارت ببیند. برای انتقال بهتر گرما به ته بیشتر این ظروف لایه آلومینیومی یا مسی می دهند. تولید کنندگان این ظروف هشدار می دهند که غذاهای اسیدی(مثل گوشت ،گوجه فرنگی،آلو ،چغندر و ...) و نمکی برای مدت طولانی در ظروف استیل نگهداری نشوند.

اگر چه پوشش این ظروف با خراشیدن یا سائیدن کنده می شود، ولی سازمان غذا و دارو تائید کرده که این ذرات بدون تغییر از بدن عبور می کنند و دفع می شوند و خطری برای سلامتی ندارند.
ظروف نچسب تنها وقتی مضر می شوند که تا دمای بالاتر از 350 درجه ی سانتیگراد یا 650 درجه ی فارنهایت حرارت داده شوند. این هنگامی رخ می دهد که یک ماهیتابه خالی روی شعله گذاشته شده است. در این حالت لایه ی نچسب، دودی آزاد می کند که سمی و آزاردهنده است. البته از دودی که روغن های معمولی روی حرارت ایجاد می کنند، کمتر سمی است.
پیچیدگی غذای بشر باعث چالشهای بسیاری در این زمینه شده و ارتباط آن با بیماریها برای انسان به صورت یک معما درآمده و زمینه را برای مطالعات بسیار فراهم آورده است. غذاهایی که هر روز خورده می شوند هزاران مواد شیمیایی ویژه دارند که برخی از آنها به خوبی شناخته شده و کمیت آن ارزیابی شده است و راجع به برخی دیگر اطلاعات ناقصی داریم و بقیه را اصلا نمی شناسیم، بنابراین قابل اندازهگیری نیستند. مواد شیمیایی موجود در غذاهای ما به طبقات زیر تقسیم می شوند:
وقتی شما یک سیب را از وسط به دو نیم تقسیم میکنید، آن سطحی که در معرض هوای محیط قرار میگیرد با اکسیژن موجود در هوا واکنش نشان داده و در نتیجه آن سطح به تدریج قهوهای رنگ میشود. بسیاری از میوهها، و سبزیجات نظیر سیب، گلابی، موز، هلو یا سیبزمینی دارای آنزیمی به نام پلیفنول اکسیداز یا تیروزیناز هستند که با اکسیژن موجود در هوا و همچنین فنولهای حاوی آهن که در این نوع محصولات وجود دارد واکنش میدهند. واکنش اکسیداسیون سبب ایجاد نوعی زنگزدگی در سطح این محصولات می شود. با برش میوه یا ایجاد هر گونه خراشی در سطح آن، سلولهای تشکیلدهنده بافت درونی میوه آسیب دیده و در نتیجه اکسیژن موجود در هوا با آنزیم و دیگر فرآوردههای شیمیایی موجود در این سلولها که به سطح میوه راه یافتهاند واکنش میدهد و پس از انجام این واکنش شیمیایی، رسوبات قهوهای رنگ زنگ مانندی در سطح برش خورده یا خراشیده شده دیده خواهد شد.
ویژگی قابل توجه گیاه «نیلوفر آبی» در دفع آلودگی، الهامبخش ظهور دستهای از فناوریها و مواد خود تمیز شونده و ضدمیکروبی بوده است.
برآمدگى هاى میکروسکوپى بر روى برگ یک نیلوفر آبى، سطح مومسان آن را به سطحى ابرآب گریز تبدیل مى کند که به شدت دافع آب است. قطرات باران به آسانى در سراسر چنین سطحى غلتیده، هر گونه آلودگى را حذف مى کند. محققان مواد مصنوعى خودتمیزشونده اى را تولید کرده اند که « اثر نیلوفر آبى» هستند. این در حالى برخى از آنها مبتنى بر است که دیگران، از خصوصیت متقابل یعنى ابرآب دوستى و واکنش هاى شیمیایى کاتالیستى بهره مى گیرند
دانشمندان مرکز تحقیقات کشاورزی(ARS) و همکاران دانشگاهی آنان موفق به ساخت نوعی حسگر زیستی در مقیاس میکروسکوپی شدهاند که مشاهدهی باکتری سالمونلا را در تستهای آزمایشگاهی با استفاده از رنگهای فلورسانس آسان نموده، با پاتوژنهای غذایی دیگر نیز سازگاری خوبی دارد.

نمونههایی از حسگرهای زیستی در طبیعت وجود دارد که حشرات با استفاده از آنها میتوانند مقادیر بسیار کمی از فرومونهای جنسی را در محیط تشخیص دهند و از آنها بهعنوان نشانهای در یافتن جفت استفاده میکنند. ماهیها از این حسگر در تشخیص لرزشهای خفیف موجود در آب دریا استفاده میکنند.
ادامه مطلب ...